Սիլվա Կապուտիկյանի տուն-թանգարանի տնօրեն, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, բազմաթիվ գիտական հոդվածների, գրքերի և ֆիլմերի հեղինակ Արմենուհի Դեմիրճյանից վերջերս իր հրատարակած <<Հայկ Նահապետ>>  վիպակը նվեր ստացա։ Ինձ հետաքրքրեց այդ գիրքը նոր օրերի համադրության մեջ,  որի նյութը  բխում է նաև  մանկավարժի իմ մասնագիտությունից։  Կարդացի մի  շնչով, նոր հայացքով`  հին ու  նոր օրերի Հայաստանը հայացքիս առջև, երբ  հազարամյակներ առաջվա … Մանրամասն

1 Արցախից  բռնատեղահանվելուց հետո  հասկացա, որ հայրենիքում մնաց իմ ուսուցչությունը: Այն մանկավարժի պատվաբեր գործունեություն էր Մարտակերտի Վլ. Բալայանի անվան միջնակարգ դպրոցում, այն ճանապարհ էր, որ տարիներով անցա մի մանկավարժական  և բազմաթիվ  աշակերտական  կոլեկտիվներում, որտեղ մեծ հարգանք ու սեր կար Ուսուցչի հանդեպ: Այն պատվաբեր ճանապարհ էր, որով անցնողը հպարտություն է զգում, որ իրեն բախտ է վիճակվել … Մանրամասն

Ողջո՛ւյն, ի՛մ Արցախ, Հա՛յ Արցախ, այդ ես եմ` քո որբուկը՝ Մայր Հայաստանի գրկում ծվարած:  Հիշո՞ւմ ես՝ քո չքնաղ սեպտեմբերներից մեկն էր, երբ առաջին անգամ մտա դպրոց… Գիտե՞ս, միչև հիմա հիշում եմ ուսուցչուհուս` ընկեր Աղեկյանի առաջին ժպիտն ու իմ գորովանքի փշաքաղումը։ Հիշում եմ հայերենի առաջին հնչյունների տարածումը դասասենյակի պատերի ներսում ու իմ դողացող ձեռքը՝ «Ա» տառը … Մանրամասն

Կան ընկերներ, որոնք այնպես են ձուլվում քո ապրած տարիների էությանն ու ընթացքին, որ անհրաժեշտության դեպքում դժվարանում ես գրել նրանց մասին: Իմ լավ ու սրտակից ընկերների շարքում Գուրգեն Բաղդասարյանն առանձնահատուկ տեղ է գրավում: Իմ ու Գուրգենի ընկերությունն առանձնահատուկ է այն առումով, որ այն ուսանողական տարիների ընկերություն է` սկիզբ առած ու ծիածանված  ուսումնառության հասուն տարիների հետ: Անմոռանալի … Մանրամասն

Արցախի սրտում այսօր կղզիացած մեր Շուշին վերստին օտարացել է, ինչպես եղավ 18-րդ դարակեսին: Վարանդայի երբեմնի հզոր Մելիք-Շահնազարյաններից Մելիք-Հուսեինը, ով հարկ չէր տալիս նույնիսկ Նադիր շահին, թողեց վատ ժառանգորդ՝ Մելիք Շահնազար Երկրորդին, ում մայրը թուրք էր: 1744 թ., հոր մահից հետո, Վարանդայի տիրակալ է նշանակվել Մելիք-Հուսեյնի ավագ որդի Մելիք-Հովսեփը, որին պարսիկները Հուսեյն էին անվանում։ Նա Խաչենի … Մանրամասն

Պատում Դ Ինչքան մոտենում էինք դժոխքի գծին, այնքան ավելի անհամբեր էինք դառնում: Ճանապարհին հանդիպում էին տեսարանների, որոնք ուղղակի մարդու ուղեղ էին ցնցում: Հայրենիք էինք թողել մեր ետևում, բայց, չգիտես ինչու, շտապում էինք հեռանալ հայրենի հողից ու հատել դժոխքի գիծը: Գժվելու բան է, բայց արի ու տես, որ չէինք գժվում… Ճանապարհի աջ ու ձախ եզրերին մեքենաներ … Մանրամասն