ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ ՈՏՆԱՀԵՏՔԵՐՈՎ
Էն Լոռու ձորն է, ուր հանդիպակաց Ժայռերը՝ խորունկ նոթերը կիտած՝ Դեմ ու դեմ կանգնած, համառ ու անթարթ Հայացքով իրար նայում են հանդարտ: Նրանց աչքերում՝ գազազած գալի՝ Գալարվում է գիժ Դև-Բեդը մոլի, Խելագար թըռչում քարերի գըլխով, Փըրփուր է թըքում անզուսպ երախով, Թըքում ու զարկում ժեռուտ ափերին, Փընտրում է ծաղկած ափերը հին-հին, Ու գոռում գիժ-գիժ. -Վաշ-վիշշ, վաշ-վիշշ… … Մանրամասն